Το HERA Lab στην Ιταλία, το οποίο υλοποιείται από την COSVITEC στη Νάπολη, έχει πλέον προχωρήσει σημαντικά στην πορεία του, και αυτό που αναδείχθηκε πιο έντονα είναι κάτι που ξεπερνά την ατομική ανάπτυξη: μια ομάδα που έχει γίνει, από μόνη της, ένας πολύτιμος πόρος.
Το Lab ξεκίνησε με μια φάση αφιερωμένη στο χτίσιμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σύνδεσης. Μέσα από δραστηριότητες βασισμένες στις αρχές της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης και της συλλογικής ενδυνάμωσης, οι συμμετέχουσες δημιούργησαν σταδιακά έναν χώρο όπου προσωπικές ιστορίες, φόβοι και φιλοδοξίες μπορούσαν να μοιραστούν ανοιχτά. Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις, κάθε συμμετέχουσα κλήθηκε να αναλογιστεί τις δικές της ευαλωτότητες και δυνάμεις μέσα από μια άσκηση εμπνευσμένη από την ιαπωνική τέχνη του kintsugi, όπου σπασμένα αντικείμενα επισκευάζονται με χρυσό και οι ρωγμές γίνονται μέρος αυτού που τα καθιστά πολύτιμα. Η συνάντηση αυτή γέννησε στιγμές απρόσμενου βάθους: γυναίκες μοιράστηκαν ιστορίες που σπάνια είχαν εκφράσει δυνατά, και η ομάδα άκουσε με μια ποιότητα προσοχής που η συντονίστρια περιέγραψε ως μία από τις πιο συγκινητικές εμπειρίες ολόκληρου του Lab μέχρι σήμερα.
Στο τέλος της φάσης «Χτίσιμο Ομάδας», οι συμμετέχουσες δημιούργησαν μικρά χειροποίητα βραχιόλια, καθένα από τα οποία έφερε χαραγμένη μια λέξη σοφίας επιλεγμένη από κάποιο άλλο μέλος της ομάδας. Ήταν μια απλή κίνηση, αλλά αποτύπωνε κάτι ουσιαστικό σχετικά με αυτό που είχε οικοδομηθεί: μια κοινότητα γυναικών που επέλεξαν να δουν η μία την άλλη με καθαρότητα και να προσφέρουν μεταξύ τους κάτι για να συνεχίσουν την πορεία τους.
«Ήρθα εδώ πιστεύοντας ότι χρειαζόταν να αναπτύξω τις δεξιότητές μου. Δεν περίμενα να βρω ανθρώπους που καταλαβαίνουν ακριβώς πού βρίσκομαι», είπε μία συμμετέχουσα, αναλογιζόμενη τις πρώτες εβδομάδες του Lab.
Η φάση «Μαθαίνοντας να Μαθαίνω» που ακολούθησε έφερε νέα ενέργεια: Εργαζόμενες πάνω σε θεματικές όπως η νοοτροπία ανάπτυξης (growth mindset), η χαρτογράφηση δεξιοτήτων, οι στρατηγικές μάθησης και η καθοδήγηση (mentorship), οι συμμετέχουσες άρχισαν να συνδέουν τους προσωπικούς προβληματισμούς τους με τον εξωτερικό κόσμο. Ένα επαναλαμβανόμενο θέμα σε αυτές τις συναντήσεις ήταν το χάσμα ανάμεσα στο πώς έβλεπαν οι ίδιες τον εαυτό τους και στο πόσα πραγματικά γνώριζαν και μπορούσαν να κάνουν. Μια συλλογική άσκηση χαρτογράφησης δεξιοτήτων, κατά την οποία κάθε γυναίκα μοιράστηκε τις γνώσεις της και προσφέρθηκε ως άτυπη «δασκάλα» για τις υπόλοιπες, έκανε αυτή την πραγματικότητα ορατή με τρόπο που ούτε τα στατιστικά ούτε οι αξιολογήσεις θα μπορούσαν ποτέ να αποτυπώσουν.
Αυτό που συνεχίζει να ξεχωρίζει, καθώς το Lab προχωρά στις επόμενες φάσεις του, είναι η δύναμη της ίδιας της ομάδας. Οι συμμετέχουσες δεν ασχολήθηκαν μόνο με το περιεχόμενο του προγράμματος, αλλά δημιούργησαν μεταξύ τους κάτι που ξεπερνά κατά πολύ οποιαδήποτε μεμονωμένη συνάντηση. Υποστηρίζουν η μία την άλλη ανάμεσα στις συναντήσεις, μοιράζονται σκέψεις και έχουν εκφράσει ξεκάθαρα ότι δεν θέλουν αυτή η κοινότητα να τελειώσει όταν ολοκληρωθεί και το επίσημο πρόγραμμα. Αυτή η επιθυμία αποτελεί από μόνη της ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα του Lab. Αντικατοπτρίζει αυτό που μπορεί να συμβεί όταν γυναίκες ηλικίας 45+ αποκτούν έναν δομημένο, ασφαλή και ουσιαστικά συμμετοχικό χώρο: δεν αναπτύσσονται μόνο ατομικά. Δημιουργούν μαζί κάτι που ούτε το πρόγραμμα ούτε κάποια από αυτές θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει μόνη της.
Εργαστήρια HERA στην Ιταλία: Μια κοινότητα που διαμορφώνεται στη Νάπολη
